O poswięceniu w imię miłosci i Boga.
W 1995 roku van Trier wraz z kilkoma innymi reżyserami złożył deklarację zatytułowana 'Dogma 95'. Manifest wzywał do nowatorskiego sposobu realizacji filmów: odrzucenia technicznych sztuczek na rzecz ukazywania prawdziwych ludzkich emocji i wyzbycia się doskonałosci obrazu poprzez kręcenie filmów kamera 'z ręki'. Pierwszym obrazem reżysera jaki powstał po owej deklaracji był dramat 'Przełamujac fale' z 1996 roku. Nie jest on jednak zrealizowany całkowicie w stylu Dogmy 95, aczkolwiek widać w nim pewne jego wpływy. Akcja toczy się w Szkocji lat siedemdziesiatych XX wieku. Główna bohaterka, Bess, bierze slub z pracujacym na platformie wiertniczej Janem. Małżeństwo to nie jest akceptowane przez lokalna społecznosć i kosciół kalwiński ze względu na to, że Jan jest kims 'obcym'. Bess, mimo odrzucenia przez duchownych, nie przestaje wierzyć w Boga i bardzo gorliwie się do Niego modli. Prosi Go, by jej maż powrócił już z platformy. Jej życzenie się spełnia: Jan wraca, ale ze względu na wypadek przy pracy, przez który jego ciało ulega sparaliżowaniu. Jako, że nie może już ze swoja żona uprawiać seksu, prosi ja, by robiła to z innymi mężczyznami, a potem szczegółowo mu o tym opowiadała. Bess się zgadza, uznajac nawet, że jest to zadanie zesłane od samego Boga. Jednak cała sytuacja kończy się dla niej tragicznie... 'Przełamujac fale' został nagrodzony Grand Prix na festiwalu w Cannes, a Emily Watson za rolę Bess otrzymała nominację do Oscara.